Waarom wil mijn peuter niet slapen, en wat doe ik met “nog een boekje”?
Kyra Hendrix, gecertificeerd
Gentle Sleep Coach® volgens de methode van Kim West
· bijgewerkt op 29 augustus 2026
Voor baby's van 18 tot 30 maanden
Vaak is je peuter wel moe, maar overprikkeld en druk, en heeft hij moeite met de overgang naar rust. Uitstelgedrag als nog drinken, nog plassen of nog een liedje is testen hoe ver hij kan gaan. Leg vooraf uit wat er gaat gebeuren, spreek af dat het één boekje is, en houd die grens elke avond hetzelfde.
Het rijtje is bij bijna elke ouder hetzelfde. Kyra noemt het letterlijk zo op: ik moet nog drinken, nog een knuffel, nog een boekje, nog plassen, nog een liedje.
Waarom het uitstellen begint
Rond deze leeftijd ziet Kyra de grootste bedtijdstrijd van de hele babytijd. Dat komt niet doordat er iets misgaat, maar doordat er iets nieuws kan: onderhandelen.
Wat een peuter nodig heeft is volgens Kyra geen zachtere aanpak en ook geen hardere, maar drie dingen tegelijk: duidelijkheid, voorspelbaarheid en grenzen.
Niet willen slapen is niet hetzelfde als niet moe zijn
Dit is de fout die de avond het langst maakt. Protest bij bedtijd wordt gelezen als "nog niet toe aan slapen", en dan schuift de bedtijd op. Maar een kind dat te laat naar bed gaat, gaat juist moeilijker slapen.
De totale slaapbehoefte ligt in deze fase op 12 tot 14 uur per etmaal, waarvan 11 tot 12 uur 's nachts. Gaat bedtijd elke avond moeizamer, dan is het middagdutje verkorten vaak een effectievere zet dan later naar bed.
Wat wel werkt: vertel vooraf wat er gebeurt
Kyra's kern is dat een peuter beter meewerkt als die weet wat er komt. Niet aankondigen op het moment zelf, maar de hele avond doorlopen: we gaan dit doen, en dat, en daarna gaan we slapen.
Dat klinkt klein en het is het belangrijkste stuk. Het geeft veiligheid, en veiligheid geeft minder strijd.
Daarnaast: elke avond dezelfde volgorde. Hoe lang zo'n routine hoort te duren staat in de bedtijdroutine.
De grens blijft, ook als er gehuild wordt
Als je op elk "nog even" ingaat, leert een peuter dat de bedtijd onderhandelbaar is, en dan wordt het rijtje elke avond langer. Kyra's aanpak is uitleggen, herhalen, en de grens houden.
Belangrijk daarbij: grenzen houden is niet hetzelfde als negeren. Een peuter die blijft roepen heeft vaak verlatingsangst, en dat is echt. Erken het, blijf rustig, en verander de grens niet.
Zit er ook angst achter, voor het donker of voor wat er onder het bed zit, dan is dat een eigen onderwerp: erken het zonder het te versterken.
Als het al langer duurt
Een gewoonte die er is, gaat er ook weer af, maar niet in één avond. Kyra: met uitleg, herhaling en duidelijke grenzen kun je stap voor stap die gewoonte veranderen en afbouwen.
Komt je peuter er ook nog uit bed, dan is dat een apart probleem met een eigen aanpak: de peuter die uit bed komt.
Ken je iemand die hier middenin zit?
Eén tik en je stuurt het door.