Waarom werkt wat vroeger hielp ineens niet meer?

Het wiegen werkte altijd. De kinderwagen werkte altijd. En nu ineens niet meer, terwijl je precies hetzelfde doet.

Dit speelt bij de meeste baby's rond de derde en vierde maand.

Wat er is veranderd

Twee dingen tegelijk.

De zintuigen zijn scherper geworden. Er wordt veel meer gezien, gehoord en gevoeld dan een maand geleden, en dat maakt slapen ineens moeilijker. Waar er in maand één en twee overal weggevallen werd, in de kinderwagen of in een druk restaurant, komt dat er nu allemaal bij binnen.

Het oefenen is begonnen. In de eerste maanden was jij nodig om tot rust te komen. Nu wordt er constant geëxperimenteerd met de vraag hoe dat zelf moet. Het lukt nog niet helemaal, maar er worden stapjes gezet, en dat is knap werk.

Hoe dat werken werkt

Er zit een cirkel achter. Er volgt overprikkeling, jij troost, en die rust wordt gevoeld. Het brein onthoudt dat gevoel en gaat zoeken hoe het daar zelf komt. Dat herhaalt zich, keer op keer, en zo groeit er een vaardigheid.

Jouw troosten is dus niet het tegenovergestelde van zelfregulatie. Het is de bron ervan.

Wat je kunt zien

Kijk eens of je een van deze dingen herkent:

• Rollen van de ene kant naar de andere, of naar de zijkant draaien.
• Het hoofd wegdraaien bij het gaan slapen.
• De beentjes snel optrekken en weer laten vallen.
• Heel bewust sabbelen op handjes of vingers.
• Zoeken naar een vertrouwd knuffeldoekje.

Dat laatste is er nu een goed moment voor. Kyra's beide dochters gingen vanaf een maand of vier gericht op zoek naar hun konijntje, en zo'n vertrouwd ding maakt de omgeving veiliger. Een knuffeldoekje introduceren doe je door het bij het troosten aan te bieden, zodat het gaat horen bij tot rust komen. Zie ook zichzelf leren troosten.

Wat dit vraagt van de slaapomgeving

Nu die zintuigen wijder openstaan, gaat de omgeving zwaarder wegen. Een donkere kamer, de juiste temperatuur, herkenbare geluiden: dat maakt vanaf nu meer verschil dan eerst. Zie de babykamer inrichten.

Praktisch, want je hebt ook een leven: doe het eerste dutje thuis in de vertrouwde omgeving. Dat is meestal het makkelijkste dutje van de dag. De middagdutjes zijn juist lastiger, omdat er dan al van alles gebeurd is, en precies dan helpt beweging: de draagzak, de kinderwagen, de auto. Zo komt er toch genoeg dagslaap binnen.

En hier wordt je bedtijdroutine ineens krachtiger. De stapjes worden nu echt herkend: de kamer in, gordijnen dicht, licht omlaag, zachter praten, witte ruis aan. Dat is precies wat je later nodig hebt.

Jouw rol nu: observeren en niets forceren

Geef de ruimte om te oefenen. Dat betekent iets ongemakkelijks: grijp niet te snel in. Troost je meteen, of probeer je binnen een halve minuut iets anders, dan is er geen kans om zelf iets te ontdekken.

Experimenteer met nieuwe manieren van troosten, maar geef elke poging tijd. Zie ook je baby kalmeren.

Wanneer het iets anders is

Blijft de onrust groot, is er veel huilen, overmatig strekken over de rug, of het wegduwen van voedingen, schakel dan hulp in. Bespreek het met je huisarts, het consultatiebureau of een lactatiekundige: er kan iets anders spelen, zoals reflux, een allergie of een spijsverteringsprobleem.