Hoe stop je het eindeloze uitstellen bij bedtijd?

Bij een kleuter verandert het uitstellen van karakter. Het is niet meer huilen om nabijheid maar onderhandelen, en op dat niveau werkt een gesprek juist tegen je: elk antwoord is een nieuwe opening.

Wat het is

Eén kaartje. Je kind krijgt het bij het welterusten en mag het één keer inleveren voor één extra verzoek: nog een knuffel, nog een slok water, nog één vraag. Sommige ouders noemen het een bedtijdkaart, en dat maakt niets uit, zolang het er maar één blijft.

Daarna is het pasje op, en dan is de avond klaar.

Waarom dit werkt

De reden zit in wie er kiest. Een kind dat blijft roepen, zoekt niet zozeer dat glaasje water maar de invloed. Het pasje geeft die invloed, maar binnen een grens die vaststaat.

Kyra noemt vier dingen die het oplevert:

• voorspelbaarheid, want je kind weet precies waar het aan toe is
• een gevoel van controle, want het kiest zelf wanneer het pasje opgaat
• beperkte extra verzoeken, want het is er één en niet zeven
• minder onderhandelen, want er valt niets meer te bepleiten

Dat laatste is de winst voor jou. Je hoeft geen nee meer te verkopen; het pasje doet dat.

Hoe je het invoert

Leg het uit voordat de avond begint, niet halverwege een discussie. Maak het samen, laat je kind het versieren, en geef het een plek naast het bed.

Spreek af waar het pasje voor mag: iets kleins en iets kortdurends. En spreek af wat er gebeurt als het op is: dan blijf je in bed, en dan kom jij niet meer terug voor extra's.

Blijft je kind daarna toch roepen, dan is het antwoord kort en hetzelfde als bij het uit bed komen: rustig, geen discussie.

Wat je ervan mag verwachten

De eerste avonden gaat het pasje meteen op, en soms te vroeg. Dat hoort erbij, en het is precies het leermoment: op is op.

Werkt het na een week nog niet, kijk dan of het niet aan de tijd ligt in plaats van aan de afspraak. Een kind dat te vroeg in bed ligt heeft nog geen slaapdruk, en dan is elk pasje te weinig. Zie wanneer stopt het middagdutje en de bedtijd vervroegen.